مستند قشنگیه، ارزش یه بار دیدن رو داره
ولی یه سری از حرف هاش اراجیف آمریکایی هاست
همه ی حرف های این مستند رو باور نکنید
این فیلم نشانگر تصوایری از جنگ هست که توسط روزنامه نگاران جنگی ضبط شده
و شامل صحنه اعدام جیم نمیباشد
سرکار بودم که یه تماس بهم شد
از یه شماره بین المللی ..من همیشه
تو این سه سال هربار که از یه شماره بین المللی باهام تماس میگرفتن جواب میدادم
و یه روزنامه نگار از دوبلین بود و واکنش من نسبت به یه خبر رو میخواست
من گفتم واکنش به چی؟
و اون یهو کلا از سوالی که پرسیده بود عقب کشید
و گفت پنج دقیقه دیگه بهت زنگ میزنم و بعدش من آنلاین و شدم و
اون عکس رو دیدم
این اون راهی نبود که بخواید ازش متوجه بشید
هیچ وقت فکر نمیکردم اینجوری بخواد تموم میشه
اون روزای هفته اول فقط تصویر و نگاه میکردم ... اون
اون... اون خیلی سخت بود
شما توی احساسات خودتون میرید و میاید و بعد به خودتون میگید چرا برگشتی
...و دفعه دوم رو یادته و بعد
اما همیشه به یه جواب میرسیدم
نام روزنامه ای که در 1990 بهترین روزنامه آمریکا بود
جیمز
نشنال- همینه-
خانم ها و آقایان کمکم کنید تا به آقای جیمز فولی خوش آمدی بگیم
خیلی ممنون بابت این خوش آمدگویی جذاب، خیلی جذاب
و من مسلما یه قهرمان یا نابغه یا این چیزا نیستم من فقط
سعی میکنم کار خودم رو بکنم و گهگاهی هم تو دردسر بیوفتم
وسطای مارچ به بن قاضی رسیدم و شبی که رسیدم
چیزی جز صدای توپ و گلوله نمیشنیدم
تعجب کرده بودم و میگفتم چه خبره که یه روزنامه نگار دیگه گفت
اون بمبا ژلاتینن، اینجوری اونا ماهی میگیرن
ماهی رو میترکونن و صدای اسلحه نه این برای شادیه
اگه قزافی به بن قاضی بیاد شماها آماده اید باهاش بجنگید؟
یه جورایی فکر میکنم لیبی یه نقطه برگشت برای جیم بود
میدونی وقتی شروع کردم که اونو ببینم
سعی کردم بفهمم که اون تو این دنیا به کجا تعلق داره
میدونی اون سعی کرد تو آمریکا درس بده توی شیکاگو توی کمپ زندان ایالتی کوک
اون از بابت درس دادنش نگران بود و فکر میکرد که معلم خوبی نیست
و خواست که بنویسه و مردمی که باهاش برخورد میکردن رو دوست داشت
برای مردم قصه میگفت. و وقتی تصمیم گرفت از معلمی وارد روزنامه نگاری بشه
اولش فکر کردیم شاید این خوب باشه و جیم توش راحت باشه
اما وقتی تصمیم گرفت که ...روزنامه نگار جنگ بشه
میدونی این یه داستان کاملا جدا بود
خب اون دقیقا به ما نگفت
اون از مدیل فارغ التحصیل شد و بعد بهش گفتیم که جیم میخوای چیکار کنی؟
و اون گفت دارم روش کار میکنم
و چیز بعدی که فهمیدیم این بود که رفته عراق و به گارد جهانی ایندیانا ملحق شده
خب فکر میکنم من یه روزنامه نگار جنگ هستم و اینجوری بود که فهمیدیم
این دویدن با تمام سرعت و هیجان انگیزترین و جالب ترین کار برای پناه گرفتنه
گرفتمشون
وقتی جیمی راه روزنامه نگاری رو انتخاب کرد ما باهم جرو بحث های شدیدی داشتیم درباره
دیدگاه ها و ارتش و این چیزا
دید من یکم نسبت به جیم محافظه کارانه تر بود
بهتره بگم یکم لیبرال هستم
اما وقتی که اون اعزام شد حس کردم جایی بود که بهم نزدیک تر شدیم
زودتر از اینکه شلیک کننده بمیره
گروه یه جنازه روی سقف پیدا کردن
میدونی اون کی بود؟- آره اونا یه خانواده ان-
خانواده ان؟- آره-
و وقتی به خونه من برگشت بهم گفت
هی جان من فکر دارم فکر میکنم که برم لیبی
منم اینجوری بود که جیم این فکر مضخرفیه، فکر خیلی مضخرفیه
اگه بری اونجا دیگه کسی دنیالت نمیاد
برای چی زندگیتو به خطر میندازی؟ ما اونجا بمب میندازیم
و خدا میدونه چی میشه اگه تو بری اونجا و ما اشتباهی تو رو بکشیم
منظورم اینه چرا؟ چرا؟
لیبی از دید یه روزنامه نگار خیلی جالبه چون شما این شانس رو دارید تا مستقیم
با مردم صحبت کنید و ببیند چه خبره
اونجا دیگه سربازای آمریکایی نبودن دیگه نیروی هماهنگی هم نبود
که بهتون بگه چیکار باید کرد چیکار نباید کرد
اما هنوز خیلی خطرناک بود
من با یکی از رفیقام به اسم بوستی درباره برادرم جیمی صحبت میکردم و میدونی
اینکه اون به روزنامه نگاره و خیلی دیوونه س
اما همزمان خیلی هم باحاله میدونی
داداشم خیلی باحاله، دیوونه س و عالیه
من خودمو خیلی ابله میدونستم که نمیدونم این چه معنی میده
نمیدونستم که اون واقعا میخواد بره تو دل توپ و آتیش و اینا
تو اون ساختمون حدودا یک کیلومتر اونورتر تک تیراندازهایی هستن
تانک. گروه ها میخوان برن تو
جنگ سنگینیه، تلفات هم سنگین بوده 30تا زخمی و دو نفر از 40 نفر هم کشته شدن
یه ویدیو هنوزم هست که منو از خودم بیخود میکنه و اونیه که انکار تو میدون وایستاده
و یه حس قوی تو چهره ش هست که میگه اینا از جنگ خسته نمیشن
و یه عده از افراد جنگجوی جوون هم هستن
اگرچه سازمانده نشدن ولی آرزوهای زیادی برای بعد از این وضع دارن
اما این رفیق من چطوری این چیزا رو میدونه یعنی منظورم اینه جیم فولی چطوری
میدونی خب اون رفیق دیوونه من بود
و این برام خارج از تصور و تجربه بود
و من اینجوری بود که چطوری رفتی لیبی؟
اوه تو یه داوطلبی خب کی اینو میخواد؟ اصلا بابتش حقوق میگیری؟
من جیم فولی هستم از مرکز شهر بن قاضی میدان انقلاب، گلوبال پست
جیم از همون اوایل که این حرکات داوطلبانه شروع شد
تو مناطق جنگی بود
دنیا بخاطر مسائل دیجیتال خیلی فرق کرده
و روزنامه ها هم شروع به حذف چیزهایی کردن که به نظر مهم نمیاد
پوشش جهانی به تدریج داره کوچکتر میشه
و خب ما این فرصت رو دیدم و برای پر شدن این حفره لازم بود با داوطلبین کار کنیم
داوطلب ها فقط وقتی تصمیم به کار کردن باهم میگیرن که موقعیت
تو حالت خیلی سریع آماده به کارشید باشه
من اونو دیدم که قبلا ندیده بودمش و خیلی دوستانه به نظر میومد پس بهش گفتم
سلام چه خبر؟ و اون گفت هیچی دارم میرم اون جلو
و اون درباره لیبی خیلی شنیده بود و میدونست که کار کردن اونجا پول کمی داره
معترضین و شورشی ها مشتاق بودن که قصه خودشون رو به ما بگن
میدونی اونا مارو رایگان میبردن اینور اونور برامون رایگان ترجمه میکردن
خیلی از ماها اون وضع خوب روزنامه نگاری رو تو این شرایط ندیده بودیم
یه روزنامه نگار با یه حقوق بخور و نمیر میخواد چیکار کنه
پس ما باید خیلی فعال میبودیم و خیلی توی خیابون زرگ نشون میدادیم
فکر میکنم که همه چیز از اینکه ماها همدیگرو بشناسیم از هتل آفریقای بن قاضی شروع شد
اونجا ارزون ترین و کثیف ترین جا بود و همه ما اونجا مونده بودیم
این جالب بود به اشتراک گذاشتن اطلاعات غذا، اشتراک گذاشتن همه چی
ما بعضی وقتا همه باهم میدرخشیدیم
من دیدم که جیم با یه سری دیگه از روزنامه نگارا حرف میزنه
و خیلی باهمه دوستانه برخورد میکرد
خب این کار اونجا توی اون فضای رقابتی غیرعادی بود
و توی اون حال و هوا جیم اینحوری بود آره حالا هرچی
اون خیلی خوب ارتباط اول رو برقرار میکرد و میدونی
و خب به نطر میومد که اون یه آدم خیلی خوش قیافه س و منم میگفتم این دیگه کیه؟
تو کی هستی؟
و اون گونه هاش لعنتی انکار باهاشون پنیر بریده بودن
و اینا واقعا برای اون که مرد خیلی خاکی بود چیزی نبودن
اون واقعا خوشش نمیومد که خودشو تو موقعیتی بزاره که مجبور بشه با مردم سرو کله بزنه
این شورشی های لیبی کیا هستن که چهل و دو ساله دیکتاتور هستن؟
من تو حسابداری کار میکنم
یه شرکت کوچیک دارم
من جوشکارم توی بندرگاه کار میکنم
جوشکار؟ جوشکار خشکی؟
سازه آره- شغل خطرناکیه-
اونا شخصیت های قوی ای هستن ولی بدون تمرین اسلحه خیلی خطرناک هستن
اونجا خیلی داوطلبها بودن که اومده بودن
و تو اون زمان خیلی هاشون جدید بودن
جیم و من هم بین اونا بودیم و بعد از یه مدت بود که من فهمیدم
چندتا غکس روزنامه با تجربه هم هستند که
یکی دوتا فیلم از اون جلو تهیه کرده بودن
و اون گفت: لعنتی این دیگه خیلی خطرناکه
...اون اوایل تو لیبی ما تحت
تحت تاثیر اثرات خط مقدم بودیم
اولین باری که جیم رو دیدم
من، جیمی و یه عده از شورشی ها با چند تا کلاشینکف
به هم دیگه ملحق شدیم و رفتیم خط مقدم
و یهو تانکهای ارتش غذافی شروع کردن به شلیک کردن به ما
و ما باید کل راه رو به سمت صحرا میدویدیم
یادم میاد که جفتمون میدویدیم و دیوانه وار میخندیدم
خیلی آدرنالین بالایی داشتیم
جیم شوق و اشتیاق زیادی برای خطر داشت
لعنتی- یعنی میخوام بگم هممون اینجوری بودیم-
اون خیلی خونسرد بود حتی وقتی که این
جلیقه تنگ رو پوشیده بود
حقیقت این بود که خونسردی اون باعث میشد ماهم تو اون شرایط خونسرد باشیم
خب بعضی وقتا هم اینجوری میشد که میگفتم نه دیگه این خیلی خطرناکه من باهات نمیام
من به بن قاضی برمیگردم اونجا هنوزم اتفاقایی داره میوفته
اونجا خانواده هایی بودن که معترض بودن و
داشتن کمک های پزشکی میکردن
که خیلی مهم تر از حرکت انقلابیشون بود
اما یهو از اون جلو صدایی مثل آژِیر بلند شد
اون یکی از اون صبح هایی بود که تصمیم گرفته بودیم زودتر از اینجا بریم
ما میخواستیم نگاهی به خط جلو بندازیم
من بودم، کلاری گیلس و مانو باربو و آنتون همرل
یه عکاس روزنامه از آفریقای جنوبی
دوست جدیدم رو ببین آنتون- آنتون-
و اونجا کلا یه جاده کنار خلیجی بود یه جاده کنار خلیجی که دور کل لیبی بود
و اونجا جایی بود که جنگ درحال رخ دادن بود
و یه جورایی شبیه جنگ مدمکس بود
و حالال این کاری بود که همه روزنامه نگارها میکردن
داوطلبایی مثل من بودجه زیادی ندارن و خب با شورشی ها میرفتن
و این به عهده خودت و ریسک خودت بود که میخواستی جلوتر بری یا نه
ما به نقطه ای رفتیم که گروه دیگه ای از شورشی ها و دیدیم
که میگفتن نیروهای قذافی 300 متر جلوترن
و من داشتم به کلاری نگاه میکردم و میگفتم این غیرممکنه
یادم میاد که آنتون برگشت نگام کرد و گفت: هی اینجا دیگه امن نیست
اما ما برنگشتیم و گفتیم بیخیال به هرحال بریم بیرون از جاده
خب این دقیقا اشتباه ترین کار ممکن بود
دوتا ماشین سنیگن و مسلح از نیروهای قذافی اومدن سمتون و شروع به شلیک کردن
هنوزم دقیقا صداشو یادمه
شدت صدارو، انگار یه چیزی داشت فلز رو میخورد
و یادمه که امید داشتم تا یه جوری فقط از اونجا بریم بیرون
اونجا یه راه در رو بود
من افتادم به پشتم و رفتم سمت در و آنتون هم جلوی من بود
شنیدم داره کمک میخواد
و یهو دیدم که یکی با کلاشینکف زدتش
و اونجا یه عالمه خون ریخته بود و اونم از هوش رفته بود
و احتمالا مرده بود
یه گروه از سربازای جوون به من رسیدن و منو به پشت توی کامیون گزاشتن
یادمه که با موبایل عکس میگرفتم
و فکر میکردم که آره این همون چیزیه که عکسا باهاش بعدا پیدا میشن
اینا شواهد جنایات جنگی هستن و بعدا هم میفهمن که من بودم
من با مادرم بودم
رفته بودیم ناهار که یه تلفن بهم شد
اینجوری بود که برای اولین بار شنیدیم میدونی
و یادمه که هی قبول نمیکردم که این چقدر خطرناکه
من عصبی بودم فقط عصبی
براش ترسیده بودم عصبی بودم
از اینکه دوباره ببینمش متنفر بودم و همش اینجوری بودم که بهت گفته بودم جیم
فکر میکنم که هممون تو شوک بودیم که
میخوایم چیکار کنیم و همه عصبی بودیم ولی خب یه خانواده بودیم میدونی؟
تو خیلی فروتنی تو از همه چی گذشتی
آزادیت، کنترلت، توانایی صحبت کردنت با بقیه و به بقیه میگی که حالت خوبه
یه دقیقه فکر میکنی و میگی اون من یه خبرنگارم
و یه دقیقه دیگه کسی که برات قابل احترامه کشته میشه و تو دیگه هیچی نداری
جیم درباره رقابت خودش نگران بود
با مانو، با آنتون، با خودش یه جورایی یه خود درگیری بود
که اونو وادار به گرفتن تصمیم میکرد تصمیم هایی که درست نبودن
همه ما یا درخواست میکنیم یا قضاوت
یکی از چیزایی که ما رو تحت تاثیر گذاشته بود این بود که آنتون بچه داشت
ولی ماها نه
هر روز باید با این حقیقت کنار میومدم که آنتون
دیگه نمیتونه بره سه تا بچشو ببینه
و منم جزوی از اون تصمیم گیری بودم که اونو کشیده بود تو این وضع
که اونو از بچه هاش دور کرده بود از زنش
من یادم میاد یه بازجویی با چشمای بسته داشتم
تنها چیزی که دربارش مطمئنی این بود که دیگه زندگیت تو کنترل خودت نیست
و من خیلی با خودم تو این لحظه ها کلنجار میرفتم
مخصوصا اون روزی که دستگیر شدیم
سعی میکردم از خودم بپرسم: داری چی رو گزارش میدی؟ اینا برای چیه؟
خیلی سریع معلوم شد که همه اینها
بخاطر اینه که تو فکر میکنی یه خبرنگار جنگی واقعی هستی
اون خط جلو رو میبینی ولی فکر میکنی که کافی نیست
که از این فاصله ببینی و همش دنبال اینی بری یه مرحله بالاتر
اصولا منتظر اینی که گلوله بخوری و سوال اصلی اینه چرا؟
میدونی، برای چی اینکارو میکنی؟
خیلی از ماها سرمون خراش برداشته بود ولی میدونی، اینکار توش پولی نیست
شاید بتونی یه داستانی چیزی از اینجا گیر بیاری رو بفروشی
میدونی من قبلا ازش پول گرفته بودم
میدونی کارتم مسدود شده بود و من با جیمی یه قراری گزاشتم تا قرض بگیرم و بهش پس بدم
فکر میکنم جیمی یکم از این دنیا فراتر بود
اون یه شرور بی نظم کننده بود
ما باید بهش میگفتیم که برای شام بیاد
مثلا اگه شام ساعت 5 عه ما بهش حدودای ساعت 3 گفتیم
پس اون ساعت 5 اومد
اون همیشه تو لحظه زندگی میکرد
نمیدونم مایک بهتون گفته یا نه ولی جیمی سر عروسیش دیر رسید
جان میتونم تو خونت بخوابم؟ جان میشه دوستم تو خونت بخوابه؟
آره جیم آره
حتی اگه شما تو این حالت بودین که جیم بلند شو بلند شو دیگه چیکار میکنی؟
یه شغل واقعی پیدا کن آماده بازنشستگی شو
یادم میاد بهش گفتم برای چی نمیای اینجا تو شیکاگو پدرم اینجا این
کمپ رو میچرخونه بیا و به این گناهکارای جوون درس بده
اون برای مصاحبه رفت و اونجا و بعدش که زنگ زدم بپرسم چیشد
گفتم چطور بود مصاحبه و اون گفت خوب بود فکر میکنم که خوب پیش رفت
به بابام زنگ زدم و اون گفت بهت گفت که همه چی خوب بود آره؟
بخاطر اینگه اون رفت با خانم رئیس صحبت کرد و وقتی اومد بیرون ازش پرسیدم
اون گفت که جیم رو وقتی سرشو گزاشته رو دیوار خوابیده و شلوار جین پوشیده پیدا کرده
که روش رنگ و اینا هم ریخته بوده بعدش من به جیم زنگ زدم و گفتم
جیم تو اون مصاحبه لعنتی چیشد؟
و اون گفت تام اونجا گرم بود خیلی گرم منم سرم رو تکیه دادم دیوار و خوابم برد
بعد من بهش گفتم شلوار جین پوشیده بودی و روش رنگم بوده؟
اون گفت آره اونا یه جور نماد هستن مگه چی باید میپوشیدم؟
من گفتم جیم این یه مصاحبه س
این یه مصاحبهس تو نمیتونی اینکارو کنی و همونطور که بابام همیشه میگفت
جیم یه کارنامه یه میلیون دلاری داره اما تو مصاحبه اندازه ده سنت هم نیست
اون اومد و شروع کرد به درس دادن و نوشتن و خوندن ادبیات
و اون خیلی با اون بچه ها خوب بود چون جیم هم تو هیپ هاپ و رپ بود
و دوست داشت که میکروفون دست بگیره
جیم به اونا متصل شده بود از گذشتشون باخبر شده بود
باهاشون حرف میزد و فکر میکنم این خیلی روش تاثیر گذاشت
مثل اینکه اون میدید این جوون ها از یه سری مناطق واقعا افتضاح اومدن
و هیچ موقع یه شانس واقعی نداشتن
و فکر میکنم اون حس کرد که مردم لازمه تا داستان اینها رو بشنون
زندانی که ما بهش رفتیم پر بود از
زندانی های سیاسی که از همه شغلی بودن
بعضیاشون ماهی گیر بودن بعضیاشون مهندس بودن
این از خون گرمی اون لبنانی ها بود که گفتن بیا تو مهمون ما هستی این تخت مال تو
اگه سیگار نداری بیا اینم از سیگار
اگه یه تیکه مرغ اضافه میخوای بیا
اینا فهمیده بودن که من روزنامه نگارم و دنبال حقیقت هستم
و احتمالا غلط هم فکر میکردن که من ...سمت اونام ولی خب من
میدونید که اگه یه جورایی بدون امید باشید شما بیچاره هستید
تمایل دارید که به سمت ایمانتون برید البته اگه ایمان دارید
پنج بار عبادت تو روز. این تنها منبع زندگی توی اون زندان بود
من کل شب رو بیدار میموندم و باهاشون حرف میزدم و یکی از اونا گفت
برای چی با ما عبادت نمیکنی؟
و من گفتم نه من سمت شما عبادت نمیکنم من مسیح رو عبادت میکنم وقتی شما اینکارو میکنید
اونم به من نگاه کرد و گفت باشه
و از اونجایی که من آدم دنبال تجربه ای هستم شروع کردم با اونا به عبادت کردن
و یه جورایی حس میکردم که دارم به اسلام رو میارم
از اون به بعد باها اونا روزی پنج بار عبادت میکردم
و اون حس... اون حس خیلی قوی بود و حس میکردم چیزیه که بهش نیاز دارم
اما سخت بود میدونید به خودم میگفتم مسیح من دارم برای الله عبادت میکنم؟
من دارم به عقاید تو پشت میکنم؟
من جوابی براش نداشتم
فقط میدونستم که من الان موثق دارم با اونا عبادت میکنم و
دقیقا برای مسیح هم همینطور
جیم و من از نظر سنی بهم نزدیک بودیم
اونقدر نزدیک که من از کارت اون برای رفتن به کالج استفاده کردم
دقیقا همینقدر. ما زیاد متفاوت نبودیم
جیم یه جورایی با همه ما فرق داشت
یعنی کاری که میخواست رو میکرد و خب این راه عادی ای نبود
وقتی جیم رو تو لیبی گرفتن من میخواستم تا اونجا برونم
عین کابوس بود و هر روز هم سختتر میشد میدونید هیچ اطلاعی نداشتید
میدونستیم اون تو تریپولیه
ما فکر میکردیم اون توی مرکزی چیزی زندانیه دیگه بیشتر از این نمیدوستیم
ما یه گروه بزرگ از دوستای جیم رو جمع کردیم بهشون میگفتیم فوجز. دوستان جیم
ما کلی کمک از بیرون داشتیم اما مایکل یه جورایی رئیس بود
کارش هم این بود که هی بگه ببینید ما هیچ کاری نداریم جز اینکه جیم رو برگردونیم خونه
بزرگترین ترسمون هم این بود که مردم این قضیه رو فراموش کنن
ما جیم رو دوست داشتیم و دلمون براش تنگ شده بود و میخواستیم برگرده خونه
درباره روز آزادی بهم بگو چه حس و حالی بود براتون؟
بعد از مذاکرات موفق دیپلماتیک
دوتا روزنامه نگار آمریکایی و یه روزنامه نگار اسپانیایی به خونه برمیگشتن
بعد از اینکه توسط دولت لیبی 44 روز گروگان گرفته شده بودن
اسمت چیه؟- مانو باربو-
خوبی؟- مرسی -
اگه همون بار اول نفهمیدی پس کلا برو کنار رفیق
دوستان میشه کمی بهشون فضا بدید
درباره کل ماجرا چی برات جالب بود
روزی بود که داشتیم یه برنامه میچیدیم و من گفتم که مجبورم برم
باید یه هواپیما گیر بیارم و برم
نمیدونم، من... نمیتونم توصیفش کنم
میدونستم حداقل میخوام از این کار برم بیرون و حس قوی هم بود
و همه نیرو های امنیتی هم میخواستن که اول بازجویی کننش
آخرش گفتم اه بس کنید دیگه من میرم هتل
و یادم میاد که جیم رو دیدم که ریش گزاشته بود منو محکم بغل کرد و گفت
مایک. ما جفتمون محکم همدیگرو بغل کرده بودیم و دستامون اینجوری... این واقعیه؟
من پیتزا سفارش دادم و گفتم هرچقدرم که میتونن هینکن
رو توی جعبه بزارن و بیارن و دو بسته هم سیگار
بخاطر اینکه میدونستم همه چیزایی که دارن همینه
و به اونا نگاه کردم و گفتم این یکی بامن
و ما کل شب رو بیدار موندیم
همه خانواده و دوستا، ما منتظر اون بودیم تا بیاد
و یهو دیدیم که این نورای آبی دارن میان سمتمون
ما میگفتیم اوه خدای من جیم اون جیمه.. بالاخره اینجاست
نمیدونم عین فیلما بود اون از دیدن همه خوشحال بود
تو خیلی نزدیک بودی خیلی شانس آوردی که کشته نشدی
این ارزش نداره که تو پدر و مادرت رو درحال اشک ریختن ببینی
و نگران مادربزرگت باشی و اون وقت خودت توی زندان باشی
این..این چیزا ارزش نداره
و خارج از خونه ی پدر و مادرم توی یه خونه راحت
تو نیوهمپشایر یه جورایی داشتم به کاری رو شروع میکردم
من ترسیده بودم که بدونم خانوادم و دوستام دیگه چقدر از اینکه بهم کمک کنن خسته ان
من مشتاق بودم ولی ترسیده هم بود
حس عجیبی بود انگار رفتی خاک سپاری خودت
از چیزی مثل این دیگه راه برگشتی نبود
چیزایی که هیچوقت نمیتونستم عوضشون کنم اما امیدوار بودم بتونم
این جیم بلیزره وقتی داره از مارکوییت حرف میزنه، این قهوه ایه
کلی کار برای انجام دادن داره
آره جیم حدودا سه ماه با ما زندگی کرد تابستون
تابستون بعدی که از لیبی آزاد شد؟
تابستون تا... آره تا وقتی برگشت
اون همه لباساش اینجا بود هنوزم میتونید اون لباس جنگیش رو ببینید
لباس خواب- همه لباس خواباش-
آره
این تختشه همیشه اینجا میخوابید
خیلی خوب بود که جیم اینجا بود مخصوصا بعد از اینکه رفت لیبی چون
فکر میکردم وقتی برمیگرده میدونی
میخوای زیاد پپیشش باشی میدونی چون
نمیدونم میخواستم فقط مطمئن بشم که اون واقعیه
شما خیلی از دیدنش خوشحال بودین مخصوصا وقتی با بجه ها بود
میدونی اونو اینجا داشتین مخصوصا اینکه اون همیشه میخواست بره
اونا دوستش داشتن، عمو جیم و هر روز سحر میومدن و بیدارش میکردن
این خیلی خوب بود.. بیشتر از اون چیزی که ...میدونید
مثل این بد یه جاییتون میخاره اما نمیتونید بخارونیدش اونم وقتی واجبه
وقتی جیم از لیبی برگشت بهش پیشنهاد یه کار تمام وقت به عنوان ویراستار دادم
تا یه جورایی از این اوضاعش خارج بشه
و اون دقیقا بیرون از دفتر من نشست
اون خیلی خوشحال بود که شغل داره
اما کار کردن تو یه دفتر دقیقا اون
چیزی نبود که اون خیلی دوستش داشته باشه
اون خیلی ساکت بود نمیخوام بگم اصلا حرف نمیزد و اینا
ولی اون خیلی ساکت بود
یادم میاد که نامزدم برد و جیم تو حیاط بودن
و برد حتی یادش نمیومد که جیم کی خوابیده
میدوید بعد از اینکه خانواده دور هم جمع شد
جیم مستقیما رفت سراغ کارش
ما براش یه روانشناس خوب پیدا کردیم تا حرف بزنه ولی
ولی اون گفت باشه اگه شما میخواید باشه
ما اونو مجبورش نکردیم
اون اصلا تو خونه استراحت نمیکرد یعنی اصلا نمیخواست تو خونه بمونه
حس اینکه از چیزی نجات پیدا کردید
نیروی عجیبیه که هی شما رو به اون برمیگردونه
فکر میکنم این واقعیت محض بود
هرچیزه دیگه ای غریب بود عجیب بود
برگشتن به دنیای واقعی حس عجیبی بود اما اینجا عادی بود
و اگه شما به وال مارت برید میبینید که کل اونجا
یه راهرو پر از بسته های غذاست این ذهنم رو دیوونه کرده بود
این خیلی مزخرف بود که بفهمیش
صلحی که ما خیلی خوشبختیم که تو این کشور داریم
و سوالی که دربارش به وجود میاد اینه که
حالا ما پول درمیاریم؟پایه این صلح چیه یا پویایی اقتصادمون؟
درحقیقت من میتونستم به این همه بسته غذایی نگاه کنم
و یکی دیگه، یکی دیگه به خرابه های خونش نگاه کنه؟
میدونید شما شروع میکنید دیگه بمب ها و جنگ و اینا رو فراموش کنید
من همیشه دوست داشتم شبا اینجا بشینم و گوش بدم
این یه جوری مریضی بود
ولی یه حس خیلی خوشبخت بودن هم بود که الان تو اینجایی
و فکر میکردی که خارج از 25 میلیون جمعیت کشور خودتی
تو تنها آدمی هستی که این تجربه رو داره
مثلا دهنت سرویس پسر، چه خوشبختی من دارم آخه؟
مثل این بود که شاهد تمام تاریخ و بدبختی ها و همه این چیزاش باشی و بعد بگی
این حس نابی بود
مثل اینکه من اینجا دارم عکس رو ادیت میکنم میرم دوستامو میبینم
میریم شام بخورم
...اینا جاهایی بود که زندگیم هیچ
فایده ای نداشت این زورکی بود
از اون ور وقتی اینجام، کار میکنم
من یه مامویت دارم که اهمیتش بیشتر از منه
من نمی خوامش، اما اون میتونه به من زندگی بده
بخاطر اینکه من حس کامل بودن میکنم حس میکنم زندگیم مثمر ثمره
فکر میکنم چیزی که اهمیت داره
کاریه که من انجام میدم
شما باید خیلی احمق باشید تا
برای روزانه سیصد دلار لعنتی زندگیتون رو به خطر بندازید
مسئله همینه. من اینکارو بخاطر سیصد دلار لعنتی انجام نمیدم
آخرش لازمه من با زندگیم رو به رو بشم
و احساس غرور کنم
من معتقدم که روزنامه نگاری خط جلو خیلی مهمه
بدون این عکسا و فیلم های دسته اول محاله که
به دنیا بتونیم بگیم چقدر اوضاع خرابه
الان جیمز فولی زنده از شمال سوریه خبرهای بیشتری رو به ما میده
بیشتر به ما بگو از چیزایی که شاهدشون بودی
بله ممنون شما درباره تیراندازی های بیش از اندازه شنیدین اما
دیدن این خمپاره هایی که مستقیم به جنازه های خوردن خیلی شوک آور بود
اینها مردم عادی هستند که زیر بار شلیک های سنگین و پی در پی هستن
همونجوری که الان میبینید یه اعتراض به دولته
بخاطر اینکه تو تاریخ هیچ رئیس جمهوری
مثل بشار اسد مردم رو نکشته
ما به درگاه خدا دعا میکنم که اونو بکشه
به نظر میومد اون فکر میکرد که به سوریه بره
و وقتی که اون این موضوعو گفت
وثل این بود که ذهنش رو آماده کرده و
و اون گفت که با جان کانتلی میره که یه همکار دیگه بود
که یه عکاس انگلیسی بود که ما سال قبل تو لیبی دیده بودیمش
اسمت چیه؟- جیم-
جان- جیم و جان-
جانی بگو که دوست دارم بگو
نمیدونم من دقیقا... دقیقا
باهاش موافق نبودم ولی خب فکر میکنم براش خیلی آسونش کرده بودم
یعنی اون یه چیزی رو میخواست انجام بده و خب
ما هم سعی میکردیم از تصمیمش حمایت کنیم اما که چی
دلم میخوایت با مشت بزنم تو صورتش البته تو حالت خوبش، برادرانه
اما همش شما اینجوری بودین بیخیال جان بیخیال
آخرین باری که با جیم حرف زدم بهش گفتم
جیم چرا هی برمیگردی سوریه؟ و من اینجوری بودم
اونجا چطوریه؟ اون گفت دیوونه کننده دیوونه کننده
خب خطرناکتر از لیبیه؟
اون گفت معلومه که خطرناکتره و من گفتم خب تو تو لیبی دستگیر شدی
یادت میاد، نمیخوای ازش بیرون بیای
اون زمان روزنامه نگارای خیلی کمی توی حلب زندگی میکردن
ما هردو تامون به این نتیجه رسیدیم که شاید ارزشش رو نداشته باشه تا
چند ساعت تو خط مقدم بمونیم چون بالاخره
خط مقدم، خط مقدمه
این چشم گیره. انفجار. دویدن مردم شلیک ها. آتیش
خیلی سریع میشه خبر ها رو فروخت
اما آخرش. قصه هیچوقت این نیست
قصه اصلی مردم عادی ان
میدونی نکته اینه که این یه حس شجاعت فیزیکیه درسته؟
به دلایلی منم این حس رو دارم
اما واقعا بهش فکر کن هیچی مثل جرات و شجاعت درونی نیست
من میتونم برم و اون عکسا رو بگیرم اما اگه تو جرئت مقابله با مقامات رو نداشته باشی
که درباره این چیزا بنویسی برای کارنامه من جبرانی نیست
اگه من جرئت درونی نداشته باشم دیگه روزنامه نگار نیستم
جیم مخصوصا یه داستان درباره بیمارستان رو انتخاب کرد
بیمارستان دارالشفا تو عالیپو
این ایده جیم بود که یه هفته رو تو بیمارستان بگذرونیم
و تمام کارایی که دکترها و پرسنل میکنن رو فیلم برداری کنیم
ما با زمان دست و پنجه نرم میکردیم
یه دقیقه هم تفاوت زیادی ایجاد میکرد
از چیزی که من و اون شاهد بودیم اونا مردم رو فقط باند پیچی میکردن
با چسب، باند، هرچیزی که پیدا میشد
و جیم اون کسی بود که این ایده رو داد تا پول دربیاریم و
برای بیمارستان یه آمبولانس بگیریم
و اون با هرکسی که میتونست یه آمبولانس جور کنه در ارتباط بود
اون مثل یه آمبولانس دسته دوم بود که
از اتریش میومد و ما یه سفر رفتیم و برگشتیم و دیدیم که آمبولانس اونجاست
بیرون بیمارستان
و اون لحظه اون قیافه شادش واقعا ارزشمند بود، اون مثل این شده بود که
حل شد، این عالیه
من اون روی دیگشو میگم که
میخواست از اینجا بره و یه کاری کنه
مثل این که، باشه قبول تو یه آمبولانس جور کردی
ولی ارتش از اون برای اهداف خودش استفاده میکنه مثلا
یه ضدهوایی میزاره پشتش و میره تا فقط بترکونه
جیم روی این مسائل متمرکز نبود
مثل این بود که اون فکر میکرد بهترین کار الان چیه
نه اینکه اون کارا چه جوری خراب میشن
این خیلی شخصی شده بود چون
ما باید کنار جمعیت عادی مردم زندگی میکردیم
توی اون خشونت و جنگ تمام عیار
و این حس بهتون منتقل میشد که شما تنهایید و
شما نمیتونید کاری کنید شما نمیتونید برای این مردم کاری کنید
برای مردمی که باهاتون دوست شدن، برای مردمی که تعارف کردن بیاین تو
و غذاشونو باهاتون تقسیم کردن
و خواستن که با بجه هاشون بازی کنید
ما شده بودیم تاریخ نویس های محرم این جنگ
ما هیچ اداره ای نداشتیم که بهش برگردیم
تو اونجایی و هر لحظت کنار محلی ها میگذره
و فکر میکنم که بار سنگین این گناه رو دوش جیم سنگینی میکرد که
باعث میشد اون فکر کنه باید خیلی بیشتر از اینا براشون کاری کنه
فیلم بگیره و نگه داره
بعضی مواقعا بود که اون فیلم رایگان میگرفت
و من اون سرزنش میکردم و میگفتم چیکار داری میکنی؟
و اون میگفت نه بیخیال مشکلی نیست خوبه بیخیال
و من فقط میخوام مطمئن شم این فیلم ها از اینجا بیرون میره
جیم آدمی بود که هیچوقت زیاده خواه نبود
اگرچه زندگی یه روزنامه نگار سخته
اما این جیم رو اذیت نمیکرد
تنها چیزایی که جیم بهشو اهمیت میداد کتابا و سی دی هاش بودن
یعنی بیشتر دوربینش رو میگم
اون بدون مسواک میومد خونه و از هر مسواکی بود استفاده میکرد
جیم هرجایی میشد میخوابید و تنها چیزی که میخواست یه تیکه جا رو زمین بود
اون مثل گربه بود
و خیلی خوب بود
یه سنگر اون نزدیکیا بود، شلیک ها
و امروز خیلی ساکت بود. انگار خیلی راحت همه
خوابیده بودن
در طول زمان میدونی اون از شر خونش خلاص شد، ماشینشو فروخت
و آخرش دیگه تقریبا هیچی نداشت
خب چیزی که برای کریسمس آخر قبل از رفتن به سوریه میخواست فقط
چندتا شلوار خیلی محکم و ضخیم بود
اون همیشه کم و کمتر میخواست و این اصلا اذتش نمیکرد
بخاطر اینکه از نظر خودش ثروتمند تر میشد
یه روز تو آگست بود یه فرد سوری
ما برد حوالی محلی که بهش میگفتن بوستان الکاسا
و یه جت جنگی شروع به چرخیدن کرد و بعد هم با سرعت اومد پایین و
خورد به یه ساختمونی که چند صد متر با ما فاصله داشت
و ما دیدیم که مردم عادی از ساختمون بیرون میومدن و واقعا دنبال هیچ بودن
صورت های خاک گرفته، همه جا پاره آجر ریخته بود
هرج و مرج بود
و هواپیما دوباره اومد و یه بمب دیگه انداخت
و خیلی نزدیکتر، ما تقریبا کنار ساختمون بودیم
و ما بالا رو گاه کردیم و دیدیم که سنگها دارن میوفتن
بمب به یه خانواده خورده بود حدودا هفت نفره بودن
کی کشته شد؟
خانوادم
کی؟
نمیدونم
تو اون مقیاس واقعا وحشتناک بود ...اون مثل
فکر میکنم هیچی شما رو آماده دیدن اینکه بچه ها کشته بشن و همونجا بیوفتن نمیکنه
و میدونستم که جیم بچه ها رو دوست داره و ما جفتمون، میدونی، هیچی نگفتیم
تا موقعی که رسیدیم به بیمارستانی که جنازه ها رو میبردن اونجا
و ما جفتمون دنبال این بودیم که از این اوضاع باید تصویر بره اونور
فکر کنم وقتی کارمون تموم شد نشسته بودیم و سیگار روشن کرده بودیم
و شروع کردیم دربارش صحبت کردن و البته چیز زیادی هم برای حرف زدن نداشتیم
میدونی مثل
یعنی چی میتونی بگی وقتی شاهد همچین چیزایی بودی؟
پس ما فقط یه جورایی تو سکوت نشستیم
هیچی شما رو برای اون حالت امده نمیکنه هیچ درسی، هیچی
تو فقط میری اونجا و یا میتونی کاری کنی یا نه
و این فرقی نمیکنه که تو بدویی یا نه همونجا وایستی
و خب.. هیچ کدوم بهتر از اون یکی نیست
فقط سر خودت کلاه نزار بعضی مردم مستحق این نیستن
خورشید تازه شروع به بالا اومدن کرده بود
یه دوره ای بود که روزنامه نگارها با آغوش باز پذیرفته میشدن
چون دیده بودن تو لیبی چه اتفاقاتی افتاده
و هنوز یه سال نگذشته بود که
بعد از یه سال و نیم دوسال
میگفتن خب شماها اینجا چیکار میکنین؟ یه دکتر بود که
تو بیمارستان به من گفت خب جیمی کمک کرد که پول دربیاد برای آمبولانس
و شما ها الان یه ساله که هم اون بیرون هستید هم این تو
و این دقیقا همون چیزیه که غلطه من دیگه با شماها صحبت نمیکنم
اگه جمعیتی که کنار شما هست و شما دارید ازش مستند میگیرید
باهاتون راحت نباشه و امیدش به کمک شما رو از دست بده
شما دیگه کاملا باید به خوش بین بودن آدمای اطرافتون امید داشته باشید
بعد همه چی پیچیده تر شد
مثل این که شما نیروی خارجی هستی و تاثیر بدی داری
من فهمیدم که مردمی که قبلا دیده بودمشون
مردم عادی بودن، دانشجو های تو دانشگاه
یهو اونا رو میدیدی و بعد باهاشون صحبت میکردی
و میفهمیدی که اونا خیلی رو فکرشون افراطی عمل میکنن
این همون لحظه ایه که شما میگید چطوری میتونی همه رو نشناسی؟
حتی وقتی میگی یکی رو خوب میشناسی؟
دوسال جنگ سه سال جنگ این چیزیه که هر آدمی رو عوض میکنه
اونا به روزنامه نگار ها اخطار میدادن مثلا القاعده داره میاد
یا حتی بدتر از القاعده داره میاد
و هیچ کسی ما رو جلوی رژیم اسد کمک نمیکنه جز اینا
اونجا اینجوری بود
یکی از چیزایی که فهمیدم این بود موقعی که اومد بیرون
خیلی خالی به نظر میرسید خیلی ساکت بود
میدونید اون همیشه از اون خنده های خیلی روشن داشت
حتی وقتی که چیزای بد میدید مثل این ولی این خیلی غم انگیز بود
قبل از اینکه بره سوریه تونستیم یه قرار بزاریم و بریم به
پایین خیابون ناتانیل هال کلوب کمدی
کمدین هاش افتضاح بودن اما ما تو مود خندیدن بودیم
میدونی میخندیدم به همه چی
و یادم میاد که دیدم جیم کلا قیافش بی حاله و
بعد مثل همیشه باهم برای سیگار اومدیم بیرون
و اون گفت که باید بره و بعد همدیگرو بغل کردیم
یادم میاد که خیلی طولانی بغلش کردم
خیلی محکم. بهش گفتم مراقب باشه
مشخصا فکر نمیکردم که این آخرین باری باشه اونو میبینم
اما شب خوبی بود، آخرین شب خوبی بود میدونی
حدس میزنم اگه حسرتی هم داشته باشم برایان میدونی
حسرت این بود که انقدر سخت با جیم ارتباط برقرار میکردم
نمیدونم داستان مرد بودن و اینا بود یا چیز دیگه ولی آرزو میکردم که
بیشتر بهش بگم که کی هستم
و جیمی هم بیشتر درباره خودش بگه
که این واقعا سخت بود دیگه میدونی؟
اون با ما مصاحبه میکرد هر وقت که میومد خونه
و اون کارش تو مصاحبه با ما خیلی خوب بود
چون حس میکردی که فقط خودت حرف میزنی اون فقط گوش میکرد
میدونی میخواست بدونه ماها از کجاییم
و وقتی میومد خونه فقط میخواست اینا رو بدونه
اون همیشه میخواست بدونه خب چطوری چیکار میکنی؟
مامانبزرگ چطوره؟ کیتی و مارک چطورن؟
و اون میخواست بدونه که حال و روز همه چطوره میدونی
از این لحاظ خب جیم منزوی بود
آخر اکتبر بود که اومد خونه آخرین بار قبل از اینکه بره سوریه
و اون داشت میرفت... یادم میاد که داشت اینجا رو ترک میکرد
و بره نیویورک که یه کلاه جنگی بگیره
از کسی و این خوب بود و ما بهش میگفتیم وسایل امن بگیر باشه
یادم میاد که رفتیم و گزاشتیمش ایستگاه قطار و
اون میدونی قرار بود آخر دسامبر ببینیمش دوباره
...اون قرار بود بیاد و میدونی
آره خاطره خوبی بود
اون قرار بود وسطای دسامبر بیاد و میدونی ماها بهش میگفتیم مراقب باش زود میبینیمت
...ولی خب متاسفانه- آره-
ببخشید- اشکالی نداره فکر کنم کافی باشه-
ما اوایل نوامبر رو تو عالیپو با جیم گذروندیم
جان کانلی و مصطفی که مترجم و دوست ما بود هم با ما بودن
اون هفته من یه مشکلی با دوربینم پیدا کردم
پس گفتم جیم من باید برگردم استانبول یه هفته دیگه میبینمتون
میدونی وقتی که به جیم گفتم خداحافظ
این حس رو داشتم که بی میلم که از اونجا برم
فکر میکردم این حسی که باهم این مدت داشتیم بهم میخوره
همیشه وقتی تو جنگی خرافات میاد سراغت
مثلا این یکی که ما باید اون فندک شانس رو بهم میدادیم
میدونی تو آسیای میانی این کار عادی بود مثل این بود چشم شیطان از شما دور باشه
ما بعضی وقتا ازش استفاده میکردیم و به دلایلی هیچ وقت سوختش تموم نمیشد
این شاید احمقانه باشه که همه امیدت رو بزاری تو یه شی
تا حس کنی که جاشون امنه
من بهش فکر میکردم که اون اینو همراهش نداشته
شاید اگه بهش فندک شانس رو میدادم همه چی خوب پیش میرفت
نمیدونم
اون روز من تو ریحانلی بود که یه شهر مرزیه
و حدودای ساعت 5 باید اونا رو میدیدم
پس به جیم پیام دادم که
سلا میدونی که من اینجام پس وقتی رسیدی خبر بده
ساعت از 5 گذشت و من کم کم نگران شدم
شد7، شد8 دیگه مطمئن بودم که اتفاقی افتاده
پس به مصطفی زنگ زدم
اولین چیزی که بهم گفت این بود نیکول متاسفم
من... من کاری نمیتونستم بکنم و منم بهش میگفتم از چی حرف میزنی؟
چی شده؟
اون گفت میدونی که داشتیم میومدیم تو تاکسی بودیم تو راه ترکیه
تا ببینیمت و یه ون با چهار نفر که اسلحه داشتن
ما رو تو جاده نگه داشتن و بهمون گفتن
بیاین بیرون و اسلحه هاشونو روی سرمون نشونه گرفته بودن
و اون یارو مصطفی و مجبور کرده که دستاشونو ببندن
و جان و حیم رو گزاشتن پشت ون خودشون
بعد من قطع کردم و شروع کردم به گریه
نمیدونستم که دوباره جیم رو میبینم یا نه این اولین فکری بود که به سرم زد
موقعیت خیلی عجیبی بود مثل یه کابوس بود
این اتفاق اصلا نیوفتاده این اتفاق نیوفتاده
نمیتونه اتفاق بیوفته.. دوباره نه
و میدونی دوباره سعی کردم آروم باشم
میگفتم نهایتا 45 تا 100 روز اونو نگه میدارن و بعد دوباره میبینمش
توی یه هفته ممکنه شما بگید که خیلی سخته
کلی اطلاعات غلط از اینکه اون قبلا تو لیبی بوده و
بعد از یه هفته ما فهمیدیم که اون کجاست
با کی طرفیم و شروع کردیم به اینکه یه راهی چیزی پیدا کنیم
یه قانون عجیبی درباره خارج بودن از محل جرم و اینا بود درسته؟
وقتی سعی میکنی که اطلاعات رو کنار هم بزاری
برای سه هفته بعد که آخر مهلته و کلی اطلاعات غلط
و شایعه که مردم میترسن دربارش حرف بزنن
و شک به این که کی قراره پاسخگو باشه
و اونا نمیخواستن تو این موضوع گرفتار بشن
فیل بالبونی پیشنهاد داد تا یه تیم امنیتی درست بشه و بگرده جیم رو پیدا کنه
پس همه این آدما سعی کردن که بیان و شریک بشن
اما این خیلی خیلی بی نظم بود خیلی زمان گیج کننده ای بود
شما تو حالت شکننده ای هستین سعی میکنید بشنوید
این خسته کننده بود و میدونم که جیمی بابتش احساس گناه میکرد
و من نمیخواستم کاری کنم که اون بیشتر از این احساس گناه کنه
اما این.. این حق بود که خانواده ها داشتن
چه مشکلی بود که اف بی آی و کاخ سفید درگیر بشن؟
خیلی سخت بود که کاری بشه کرد میدونی خب دنیا جای خیلی بزرگیه
و منم حقیقتا بعضی وقتا احساس گناه میکنم
که سعی میکنم زیاد ازشون چیزی نخوام
میدونی جیم این تصمیم رو گرفت میدونی خب
بهترین توجه خودت رو بدی به این موضوع و ما بهت اعتماد داریم
این جایی بود که شروع شد رابطه
و بعد من اولین کارآگاهی که اومد اینجا رو دیدم
اون عین یه بچه مدرسه ای بود و اولین سوالش هم این بود که
از رژیم برای کمک درخواست کردین؟
داری باهام شوخی میکنی؟ من زنگ بزنم به رژیم و ازشون کمک بخوام؟
نه من بهش فکر نکرده بودم مرسی مرسی از این نکته ای که گفتی
اونا به ما گفتن.. یعنی توصیه کردن که ساکت باشیم
که اونا امید داشته باشن تا پیداش کنن و از این شرایط خارجش کنن
پس ماهم چیزی نگفتیم و کریسمس بود
میدونی به هیچ کس نگفتیم اما افراد نزدیک میدونستن که جیم گمشده
البته از جهاتی هم خوب بود نیاز نبود دیگه همه جا توضیح بدم
چون اون موقع حس متهم بودن بهم دست میداد
خب اون تو سوریه بود و این عادلانه نبود
شما این کارو با یه پلیس یا آتشنشان نمیکنید ما شغل خطرناکی داریم
شما نمیگید که خب تو توی آتیش بودی چه خطری ممکن بود پیش بیاد؟
دوست من نیاز نداشت که توضیح بده که چرا یه روزنامه نگاره
سال جدید اومده بود و نمیتونستم تحمل کنم
از کوره در رفته بودم
پس ما انتخاب کردیم که قضیه رو عمومی کنیم
من از آدمایی که جیم رو میشناختن درخواست کردم
که اطلاعاتی رو از اوضاع اون به ما بدن
این قبلم رو میشکست که کسی که اونو گرفته
خوبی هاشو خوب بودنشو نمیفهمه
حس شخصیم این بود که سکوت به دو نفر کمک میکنه
اولیش حکومت بود که باعث میشد به این زودیا کاری نکنن
و دوم آدم رباها که بهشون اجازه میداد هرکاری میخوان بکنن
الان دیگه خیلی سخته با وجود اون همه صحبتی که درباره ایالات اسلامی هست
اونا خیلی مشهور یا منفور شدن
اما ایالات اسلامی، داعش
اون موقع تو دید هیچکسی نبود
با درجه بالایی از اعتماد به نفس
ما الان مطمئن بودیم که جیم رو دزدیدن
توسط یه گروه فوق دولتی که متعاقبا تبدیل شدن به
نیروهای دولتی حکومت سوریه
این اولین باری بود که همچین چیزی میشنیدیم
ما خیلی امیدوار بودیم همونطور که جان میگفت میدونی؟
ولی خب فهمیدیم که خیلی اشتباه میکردیم
همه اون اطلاعاتی که بهمون رسیده بود چیزی جز مضخرفات نبود
هیچکس نمیدونست که اونا درباره چی حرف میزنن چون ما دسترسی نداشتیم
کل اون سال، به حرفای بقیه اهمیتی نمیدادم همه تاثیرها، همه راهنمایی ها
همشون
ما وقسمت اشتباهی از کشور بودیم و میدونی سوریه اندازش اندازه نیواینگیلند بود
شاید حتی کوچیکتر
پس بزن بریم برایان، بریم تو نیواینگیلند و جیم رو پیدا کن
فکر کنم اون موقعی که فهمیدم اونو گروگان گرفتن این بود که
فهمیدم قراره که پروسه طولانی باشه
اما من هر کاری که تو توانم باشه میکنم تا اونو برگردونم خونه
چون نمیتونستم این فکر رو تحمل کنم که اون یه جایی تو زندانه
سردشه، گشنشه و اونوقت من اینجا بشینم و هیچ کاری نکنم
اسم من دنیله و یه عکاس خبری دانمارکی ام
من اولش ژیمناست بودم
و اون موقعی که همه وقتمو تو باشگاه میگذروندم
تو سراسر جهان ژیمناستیک کار میشد، من
خسته شدم که چرا نمیتونم کار دیگه ای کنم پس شروع کردم به عکس گرفتن
برنامم این بود فقط دو روز تو سوریه بمونم
یه روز از کارم توی این شهر بود که رفتم کوچیک و ساکت
بهار بود
و هوا خیلی بهتر شد و مردم به نظر آروم و شاد میومدن
و ما رفتیم تا با یکی از اهالی اونجا صحبت کنیم
خیلی با آرامش روی مبل نشستیم اونا چایی تعارف کردن
همه چیز امن و امان بود با اینکه میدونستم یه چیزی
عجیب به نظر میرسه یه اشکالی هست
و بعد از من خواستن که بلند شم
بعد عینکم رو درآوردن و گفتن
نگران نباش این فقط یه طریقه کاره
اینجا بود که همه چی شروع شد یکشنبه آرومی بود
صبح قشنگ بهاری تبدیل به کابوس شد برام
هرچی بیشتر که گروگان میمونید همه چیز راحتتر میشه یعنی باهاش راحتتر کنار میاید
و من فکر میکردم که نصف ماه رو با خودم بودم و بهدا فهمیدم دو ماه و نیم بوده
من با دوتا غربی دیگه باهم بودیم
و بعد چهار نفر شدیم
بعد پنجتا و بعد شش تا و بعد یکی دیگه اومد هفت و یکی دیگه و شدیم هشت تا
بعد همینجور بیشتر شدیم
از اون وقتی که منو گرفتن
من میدیدم که آدمای بیشتری هی میان
ما تو یه سلول بودیم انگلیسی، آمریکایی
فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی، بلژیکی دانمارکی، روسی، اسپانیایی
ما 19 نفر تو یه سلول بودیم
سوالی که همه ما از خودمون میپرسیدیم این بود که
ما میتونیم از اون در بریم بیرون؟
یکی از درسایی که تو این زمان حبس گرفتم
این بود که یه جایی همینجاها
یه کلید با دو جهت
آسایش و نجات
من شگفت زده شدم که دیدم تغییر اینا چقدر راحته
میدونی بعضی وقتا ماها گشنمونه و پوست های موز رو میخوریم
پوست های پرتقال مثل آبنبات بودن برامون
یه بار یه مرغ گرفتیم
استخوناش رو هم خوردیم
اگه واثعا گشنتون باشه به غذا فکر میکنید
اما یه بار که خوردید فقط فکر میکنید
برید به دریا
...یا برید جنگل
هر فضای باز چیزیه که شما میخواید
موقعیت سختیه
شما نوزده نفر رو توی یه تاق میزارید
که اولش همدیگه رو نمیشناسن
با گرسنگی، ترس، سرما هرچی
همه توی حالت نجاتن
پس باید یه تاکتیک نجات پیدا کنید
اما شما نمیتونید نوزده تا تاکتیک نجات داشته باشید که
دموکراسی نیستش که، زندانه
و یه روز محبور بودیم رو به دیوار بشینیم
اما من زیر دستام رو میدیدم
حرکاتی رو میدیدم و فهمیدم که افرادی اومدن تو و رفتن
با لباسای سنتی سوری
بعد رفتن بیرون و در بزرگ آهنی رو بستن بعد که بالا رو نگاه کردم
جیمز و جان کانتلی رو دیدم
همه اینجوری بودن خوش اومدین خوش اومدین میدونی اونا دوتا دوست تازه بودن
میدونی من این تصویر بزرگ رو توی ذهنم ساختم از
روزنامه نگاری جنگ و بعضی مواقع نا امید میشدم
اما اون.. یادم میاد ک اون میگفت
آه چیشده؟ و اینا
و خب این دقیقا اولین باری بود که اونو دیدم
اما این خیلی فرق داشت که با جان و جیم باشی
بخاطر اینکه بیشتر از یک سال باهم زندانی بودن وقتی اولی بار اونا رو دیدم
اونا باترجبه ترین ماها بودن و من شروع کردم به تعریف کردن
از اول و فکر کنم که کل اون گروه هم شروع کردن به تکیه کردن به اونا
جیم لباسای اضافه داشت
و بیشتر اونایی که لباسای اضافه داشتن
و ما فقط اونا رو همیشه میپوشیدیم چون سرد بود
و اون بهم گفت که من این شلوار ها رو دارم و استفاده نمیکنم، میخوای؟
و من گفتم، اوه ، آره حتما
و اون اصلا منو نمیشناخت
اون یه جور هوش دیگه داشت
هوشی که مشا نمیتونستید مثل اون
داشته باشید، میدونی؟
یه هوش خاص اجتماعی
من یه جر و بحث با همه آدمای دیگه گروه داشتم
به غیر از با جیم
اون همیشه اولین نفری بود که بقیه رو از هم جدا میکرد
حتی توی دعوا ها چندتا مشت هم میخورد
جیمز بیشتر وقتا ساکت بود
اون خیلی خوب گوش میداد
اونا کاری کرده بود که با وجود کوچیک بودن خودش سلول بزرگ به نظر بیاد
و این کار خیلی خیلی خیلی سختی بود
و میخواستی که سر همه داد بزنی خفه شو
The body has an amazing capacity to adapt.
especially when it comes to pain.
If someone would come to me and tell me.
I will take you, in half an hour, to a torture room.
I have two pills
Here is a stress-killer.
and here is a pain-killer.
I,ll give you one of them. You choose.
I would go, for sure, for the stress-killer.
You never know whats going to happen next.
and thats much more difficult to handle
and to deal with than the beating.
The same guards who, on the first day of winter.
decide to come into the room and make a snowball battle with you.
are the same guys who
two hours later, will come and beat the shit out of you
for mother reason that you dont understand.
some tortures were very physical
and some were more subtle.
یادم میاد که یه بار جیمز رو مجبور کردن کل شب رو سرپا وایسته
وسط اتاق
One time, one of the guards took him and put pressure
on the artery
which is going to the brain.
Then Jim collapsed and just fell on the ground.
Jim was kind of a target for them.
But when we heard what happened on the other side of the door.
with Syrian prisoners or Iraqi prisoners.
I can tell you, I mean, we were well off, in a way
They were killing people on the other side of the door.
and we can hear it all the time. because sometimes they did it on purpose
for us to know what could happen if they wanted to.
Listening to people crying and begging.
it drives you crazy.
دیروقت بود هیچ نوری تو اتاق نبود
و ما توی تاریکی کامل نشسته بودیم
و زمان خیلی خیلی خیلی آروم میگذشت
کاری که منو جیمز کردیم این بود که یه راهی پیدا کردیم
برای گذروندن این ساعتها تو تاریکی
مثلا همدیگرو ماساژ میدادیم
میدونم شاید عجیب یا همجنسگرایانه به نظر بیاد ولی
اما اونجا فقط دربارش یه نظر مثبت بود
و جیمز ازم پرسید میتونی بهم یاد بدی تا چطوری یه ماساژ عالی بدم
که وقتی رفتم بیرون و یه دختر رو دیدم بتونم تحت تاثیر قرارش بدم؟
پس شروع کردیم به مثلا درس دادن و اینا
بدن ما شاهد زخم های زیادی بود
و حقیقت این بود که اگه کسی شما رو لمس میکرد
حس خوبی بود
این برای من حس خوبی بود تا دوباره انسانیت رو تجربه کنم
و جیمز هیچ وقت یاد نگرفت که چطوری یه ماساژ درست بده و هردفعه افتضاح بود پس
ان حسابی تلاش میکرد تا بهتر بشه
ما چندین حرکت داشتیم
همیشه این بحران بود
برای چی ما رو جابجا میکنن؟
این مربوط به معامله س؟
یا بخاطر شرایط اضطراریه؟
ما حتی نمیدونستیم اون بیرون چه اتفاقی داره میوفته
توی بعضی جابه جایی ها ما باهم دستبند میخوردیم
و من حدود یه هفته با جیم دستبند خورده بودم
اون یه سری چیزایی پایه رو درمورد گروگان بودن بهم یاد داد
جیم فهمیده بود در طول این موقعیت سخت
هر وقت که فرصت داری چیزی رو بگیری
فقط بهش آویزون شو. معطل نکن
یادمه یه بار تعداد زیادی خرما بهمون برای خوردن دادن
و ما ها تکون خوردیم تا ببینم چیه و خب میدونی شما
غذا رو نمیزاری پشت سرت یا خرابش نمیکنی ولی بعضی وقتا مجبوری این کارو کنی
بخاطر اینکه جایی نداری که نگهش داری
ما تو شلوارای نارنجیمون جیب نداشتیم
پس جیم شلوار ها رو گرفت
ته هر کدوم از پاچه ها یه گره زد
و توی هر پاچه چهار پنج بسته خرما گذاشت
همه اینا که زیر شلوارش بود یکم چاق نشونش میداد
جیمز شلوارش رو در آورد و حدودا دو کیلو خرما ریخت توش و گفت
نگران نباشید بچه ها
اون غذا رو کل شب با خودش نگه میداشت
اما بعضی وقتا هم اونا رو جمع میکرد تا بتونه
به کسایی بده که ندارن
اون هیچ وقت سر غذا نامزدی نکرد
هیچوقت
همه اونا یه باری اینکارو کردن
ما ها یه هفته اینطوری بودیم
اون هیچوقت کار بدی نکرد و نمیکرد هیچوقت
اون ارتباط خاصی با زندانیا داشت
بخاطر اینکه مدت طولانی بود که با اونا بوده
حتی بعضی از اونا، جیم رو میپرستیدن
و اون از این ارتباط برای بهتر کردن اوضاع استفاده میکرد
و تقاضای غذای بیشتری برای گروه میکرد
این البته به محافظ های ختلف و جاهای مختلف بستگی داشت
اگه اونا میومدن تو اتاقو میگفتن همه چی خوبه؟
اونا ازت انتظار داشتن که بهشون بگی بله قربان همه چی خوبه
البته، هیچی خوب نبود
همه چی غلط بود
و جیمز میگفت که نه، نه ما سریعا سبزیجات میخوایم
بخاطر اینکه داریم دندونامون رو از دست میدیم
البته اون همون لحظه کتک نمیخورد ولی خب شرایط نشون میداد که
این سوال خیلی هم هوشمندانه نیست
اما اونا دو ساعت دیگه برمیگشتن و یه دلیلی پیدا میکردن و میگفتن اونو تنبیه کنید
اوایل حبس جان و جیم اونا خیلی گشنه بودن
اونا دربارش صحبت نمیکردن یا اصلا چیز جالبی دربارش پیدا نمیکردن حرف بزنن
اما یه چیز که من میدونم این بود که
اونا زمان خیلی خیلی خیلی سختی داشتن
اما اونا داشتن خودشون رو آماده میکردن تا با قدرت برگردن
این خیلی جالب بود که ببینی بین جان و جیم چه اتفاقی افتاد
بخاطر اینکه اونا بیشتر از یکسال باهم بودن
اولین باری که دیدمشون یعنی اولین باری که شروع کردن به حرف زدن
درباره تک تک چیزایی که اونجا ووجود داشت بود
و من تنها کسی بودم که به کل داستان جیمز گوش کردم
یه زمانی بود که ما توی زندان
زیاد توسط اونا اذیت نمیشدیم
یعنی ما کارای روزمره داشتیم ورزش میکردیم کارای کوچیک میکردیم
سخنرانی میکردیم و این چیزا
ما داشتیم مدیریت میکردیم تا نمیدونم
سه هفته یه ماه یا بیشتر این بازی خطرناک رو تحمل کنیم
ما یه تیکه کارتن داشتیم
و تونسته بودیم چند تا خودکار گیر بیاریم
پس لازمه که شما بتونید یه نقشه مناسب بکشید
و بدون هیچ مدلی آسون نیست
من سعی میکردم که خرماها رو پیدا کنم که پنج تا دسته بود
پس کلی هسته زیتون و خرما گوشه کنار اتاق بود
ما یه سطل کوچیک داشتیم که توش ماست میگرفتیم
و ما یه تیکه ازش رو بریدیم و کردیمش کارت و ازش یه سه خط ساختیم
و اونو گذاشتیم ته سطل و بعد باید یه هسته خرما برمیداشتی
و مینداختیش
و روی هر عددی که می افتاد
اون عددت بود و این تاس ما برای بازی بود
هربار که بازی آماده بود
همه چی خیلی قشنگ بود
مردم شروع به بازی میکردن
و کاملا دیوونه میشدن
میدونی ده تا روزنامه نگار جنگ رو بگیری بندازی توی یه اتاق
و اونا بازی کنن
که چطوری کنترل جهان رو بگیرن میدونی
این دقیقا مثل اینه که گازوئیل رو بریزی روی یه آتیش بزرگ
جنگ های شگفت انگیزی بودن
"شیش آوردم"- "اون شیش نیست که اون سه عه"-
"من دیگه با تو بازی نمیکنم تو تقلب میکنی"
"نگهبانا دارن میان تخته رو قایم کنید"-
"نه من تقریبا کل آفریقا رو گرفتم"-
من بازی رو الان متوقف نمیکنم
"بچه این فقط یه بازیه سریع جمش کنید"-
"من نمیخوام بخاطر تو کتک بخورم"
اما آره تفریح جالبی بود
ما شروع کریم تا دنیای کوچیک خودمون رو داشته باشیم
این همه چیز رو برای نجات پیدا کردن راحتتر میکرد برای فهمیدن راحتتر میکرد
ما محبور نبودیم درباره اقتضاد فکر کنیم درباره قرض به بانک فکر کنیم
یا قیمت لحظه ای گاز
تو توی یه وضعیتی گیر افتادی و
و همه چیز یهو شده بخشی از زندگیت
این زندگی توعه
وقتی که برمیگردی عقب و بهش نگاه میکنی این چیزیه که من یادم میاد جامعه کوچیکمون
جایی که ما شروع کردیم همدیگرو بشناسیم
میدونی کی گوزید؟ بوش کن، خودت
ما هیچ ساعت یا تقویمی نداشتیم البته
من هر روز. چند بار تو روز یادم میومد که
"خیلی خب امروز سه شنبه 21 ژانویه س"
"امروز چهارشنبه س 22 ژانویه"
هر روز این رو تکرار میکردم
تولد چهل سالگی جیمز رو یادم میاد
دیروقت بود توی تاریکی مطلق که جیمز گفت
به هر حال من امروز رفتم تو چهل
من گفتم چی؟ بعد براش آهنگ خوندیم و گفتیم
امیدواریم سال بعد تولد بهتری داشته باشی
جیم مردم رو خیلی راحت "برادر" صدا میکرد
من همیشه از این صمیمیت ها بدم میومد
و من همیشه قبول نمیکردم کسی منو اینجوری صدا "کنه" سلام داداش، نه من داداش تو نیستم
اما از طرف جیم، بیخیال، لطفا میشه بگی
بخاطر اینکه جیم واقعا برادرم بود اینو حس میکردم
ما در طول دوران حبس باهم زندگی کردیم
و وقتی که شما باهم زندگی میسازید باید یه خانواده هم بسازید
.همینجا یک، دو، سه
زودباش بخند لطفا مرسی
ما خیلی باهم بودیم مایکل یه سری چیزا رو بهم قرض داد
لباسای خیلی خوبش رو
ماشینش رو نویت های دندونپزشکیش رو
و فکر میکنم یه وقتای برای فهمیدن همدیگه میجنگیدیم
و از کجا دقیقا اومدیم و دقیقا چیکار میکنیم
مایکل کلا احساس راحتی میکرد
و من یه وقتایی خیلی کم احساس خودمونی میکردم
ما برخلاف تفاوت هامون کنار هم بزرگ شدیم
و این فکر میکنم یه جورایی برادری بود
میگم تو 100 یا 150 روز اول من خیلی تو خودم بودم
و خیلی قوی تر بعد از اون این حسرت رو میخوردم که
نتون با تمام توان ادامه بدم
نمیدونم که این بخاطر محافظت از خودم بود
یا اینکه داشتم سعی میکردم از خانوادم محافظت کنم میدونی
توجهم رو بدم به بچه ها و خب این چیزی بود که جیم
ترجیحش میداد و نمیدونم چه حسی بود
توجیه بود یا دلیل اما... اما من حس بدی دربارش داشتم
اما بعدش خیلی با قدرت برگشتم
و خیلی سریع وقتی برام یه ایمیل اومد
سلام جیمز پیش ماست و درخواست مذاکره داریم اون جاش امنه و دوست ماست
و ما نمیخوایم بهش آسیب بزنیم اگه شما نخواید با مقامات همکاری کنید
شما نمیتونید این خبر رو رسانه ای کنید
اگه این کارو کنید ما مذاکره نمیکنیم و سریع پول میخوایم
ما همه چیز رو با همه درجریان گزاشتیم میدونی اف بی آی میدونست
تیم امنیتی میدونست، همه میدونستن
اونا میگفتن همین جور به حرف زدن باهاشون ادامه بدید
اونا تازه دارن مذاکره رو شروع میکنن
ما زمان دارم، شما فقط همینکار رو کنید
خب من بعد از مشورت با چند تا افسر اینجوری جواب دادم که
ما نگران جیمز هستیم و میخوایم بدونیم که سالمه یا نه. برای ما
چیزی بفرستید که ثابت کنه جیمز پیش شماست
و اون وقت خوشحال میشیم تا باهاتون کار کنیم
ما هنوز نمیدونستیم که کی اونو گرفته
این مشخص بود که اونا کسایی بودن که مخالف رژیم اسد بودن
اما اوناهیچ وقت هویت خودشون رو مشخص نکردن اونا خیلی موذی بودن
و ایمیل های اونا متاسفانه غیرقابل ردیابی بود
یه هفته گذشت و اونا جواب دادن
جیمز رایت فولی به دست ما دستگیر شده
در این مرحله هیچ عکس یا فیلمی که مدرکی بر
زنده بودنش باشه داده نمیشه تا موقعی که
ما حرکات مثبتی در راستای مذاکرمون با شما ببینیم
اگرچه شما میتونید سه سوال خیلی شخصی درباره ظاهر بپرسید
که هیچ کسی جز جیمز جواب اونا رو ندونه
و اولین خواسته ما اینه که ما از نفوذتون استفاده کنید و
دولتتون رو تحت فشار بزارید تا زندانی های مسلمان ما رو آزاد کنه
که گناه کار یا بی گناه زندانی شدن
با توجه به قانون خودتون
اگر به هر دلیلی موفق به این کار نشید
دومین خواسته ما تحویل 100 میلیون یورو است
اف بی آی، به نظر میومد که دستش بستس
بخاطر اینکه همه کاری که میتونستن بکنن این بود که
باشه این ایمیل خانوادگی ماست
و اونا خیلی نمیتونن ما رو با این طرح کمک کنن
اونا به ما گفتن که خودتون باشید یه خانواده
بهشون بگید حقیقت اینه که ما نمیتونیم هیچ زندانی ای رو آزاد کنیم
و مسلما 100 میلیون یورو هم پول نداریم
مایکل یه سری سوال ها رو پرسید که حتی منم جواشون رو نمیدونستم
اما ما اونا رو برای گروگان گیرها فرستادیم
بعد یه سری نظر کوتاه اومد
میگفت جیمز درحالی دستگیر شده که به عنوان یه روزنامه نگار جنگ بوده
بعد از دستگیری
و ادامه بازجویی ها مشخص شده که اون
به نیروهای آمریکا که توی افغانستان بودن ملحق شده
و برادرش مایکل پاتریک فولی
به عنوان افسر نیروی هوایی آمریکا خدمت میکرده
اما من اصلا تو نیو هوایی نبودم اون جان بود
بردارم جیم گفته بود که مایک تو نیرو هوایی بوده
شاید یه اشتباه بوده شایدم نه ولی مطمئنم که برادر بزرگترم میدونی
اشته از من محافظت میکرده میدونی برادرها مراقب همدیگه ان
و اگه لازم بشه جونشون یا بدنشون رو به خطر میندازن
برای محافظت کردن از کسایی که دوستشون دارن
اثبات زنده بودن خیلی مهمه
این سوالیه که مستقیما از خانواده تو اومده
بخاطر اینکه دیگه هیچکسی سوال و جواب رو نمیدونه
اینه که به شما قدرت میده
این چیزیه که مشا منتظرشید
فکر کنم اونا با مدرک زنده بودن جان اومدن تو
و از هرکسی یه مدرکی برای زنده بودنش گرفتن
همه اینجوری میومدن تو که آره ما خوشحالیم
و اما.. جیمز مدرکی برای زنده بودنش نگرفته بود
تا اینکه یه روز اومدن تو
و از جیمز خواستن تا دنبالشون بیاد
و وقتی برگشت میدونین وقتی برگشت دستش دور سرش بود
و گفت که امروز بهترین روز زندگی منه
...بعد هم اونو جان باهم
همدیگرو بغل کردن و شروع کردن به رقصیدن انگار که یه لاتاری بزرگ بردن
اوایل دسامبر 2013 بود
همه جوابها برگشته بود و ما میدونستیم که اونا جیمز رو دارن
اما آخر دسامبر
اونا یه ایمیل زدن و گفتن که این آخرین ایمیل از طرف اوناس و
ارتباط رو قطع کردن
یعنی سالهای اول اعتماد کرده بودیم که
دولت این کار رو میتونه دست بگیره
و برخلاف اینکه ما اطاعاتی نداشتیم یا حالا هرچی
اونا قبلا تو این چیزا بودن از این کارا کردن
میدونی ما توی دستای مطمئنی هستیم
و آخر سال ما فهمیدیم که اونا هیچ کاری نکردن
و ما باید خودمون یه کاری برای خودمون انجام بدیم
دیانا خیلی عالی بود توی ملاقت با سفیرها
تو واشنگتن و جلوی بقیه کشورها
این شاید تاثیری میذاشت
و اینجوری شد که هیچ کس تاثیر نذاشت
بخاطر اینکه گروهی که اونو گرفته بودن به حرف کسی گوش نمیدادن و ما نمیدونستیم
برای ما یه شگفتی بود که این گروه داعش
گروهی که ما دقیقا چیز زیادی ازش نمیدونیم دقیقا کیا هستن؟
خب اونا یه گروه مجرم و غارت گر هستن
که از دل یه گروه خیلی خشن و وحشی
عراقی بیرون اومدن
اونا بدترین هستن بدترین بدترین ها
واشنگتن نمیدونه که چطور باهاشون کنار بیاد
پس این خانواده تو نیواینگیلند چطوری میخواد باهاشون کنار بیاد؟
یعنی منظورم اینه شما با شیطان خالص طرفید
اما گروهی که سازماندهی شده و میتونه هرکاری بکنه
این یه تناقضه چون من فکر میکنم بعضی وقتا ماها باید پاسخگو باشیم
خب عراق با صدام حسین بد بود
اما الان لعنتی یه جنگله
اما این مردم دارم کارهای وحشیانه ای میکنن
که من به سختی میتونم باور کنم که اونا هنوز انسان هستن
احتمالا یکی از بدترین چیزاییه که ما باهاش روبرو هستم از زمان
از زمان نازی ها
اینم همون مرض لعنتیه
یه گروه از محافظا بودن که ما اونا رو بیتلز صدا میکردیم
اونا خیلی عجیب دیوونه بودن
نه فقط دیوونه بخاطر
درد فیزیکی
بلکه به شدت هم تخصص داشتن تو
شکنجه روحی
اونا سه نفر بودن با لهجه انگلیسی (بریتیش)
اونا مشخصا رده بالایی داشتن
ما میدونستیم اونا ما رو شکنجه میکنن
این مشکلی نداشت
اونا در این باره لهجه ی خاصی نداشتن
اونا با منم خیلی بد بودن اما فرقی نمیکرد
اونا برای من معنای آزادی داشتن چون برای من مذاکره کردن
اما جیمز و جان همون اول عین بیتلز نابود شدن
اون این توانایی رو داشت تا از اون موقعیت در بره
تا لذت ببره میدونی از صدای بچه ها اون بیرون
یا از همون یکم نوری که از پنجره میومد تو
مذهب برای اون خیلی مهم بود
اون اعتقاد خیلی خیلی شدیدی داشت
اون بهش احتیاج داشت. به عبادت. به اینکه غیر مستقیم با خدا راز و نیاز کنه
و همچنین یه راه دیگه بود برای
اینکه غیرمستقیم با دوستا و خانواده ش صحبت کنه
تقریبا عبادت به عنوان یه مسیحی غیرممکن بود ولی اون میخواست که عبادت کنه
جیمز همون اوایل حبسش مقلوب شد
و میدونستم زمانی بود که اون یه آسیب دیدگی شدید داشت
این برنامه خوبی بود خب ما عادت داشتیم که هر یکشنبه بریم کلیسا
اما اگه نتونی اینکارو بکنی
نیاز به یاه راه دیگه داری تا بدونی با ایمانت چیکار کنی
و میتونی اینو یه توانایی نجات نام ببری
میتونی بگی این فقط یه راه برای مشتاق بودن به یه فرهنگ دیگس
چیزی که جیمز میخواست به من بگه این بود که
برای اون خدا هم همینه
مذهب مثل زبان میمونه
اگه من به شما بگم دوستت دارم
به فرانسوی یا ژاپنی
فرقش چیه؟
مهم اون حسه
مهم اون عشقه
ما کریسمس عالی ای داشتیم وقتی بچه ها کوچیک بودن
اوه شگفت انگیز کریسمس شگفت انگیزی بود
و همینطور که اونا بزرگتر میشدن خواهر برادرای جیمز هم ازدواج میکردن
اونا نمیتونستن همیشه خونه باشن اما جیمز همیشه خونه بود
بیشتر خاطرات من از جیمز تو روزای تعطیلات خلاصه میشد
میدونی اونا بازیهای ویدیویی میکردن تخته بازی میکردن، مسابقه پینگ پونگ میدادن
مسابقه هرچیزی میدادن
مامان بزرگ مامان بزرگ
بلند میشدی و کادوهاتو باز میکردی و میگفتی اه لعنتی
جیمز اسم منو داره حالا یعنی چی میخواد بهم بده؟
پس من نباید اینو میگفتم دوران خوبی بود
و بعد آخرین کریسمسی که خونه بود
یادم میاد که کف اتاق قل میخورد و با متی پسر مایک بازی میکرد
اون اون بچه رو دوست داشت
میلیونها قصه از کریسمی با اون دارم
میدونی خیلی سخته که کریسمس رو تو هر حالتی جشن بگیری
و خب ما کادویی نداشتیم تا بهم بدیم
و تصمیم گرفتیم تا توی یه حلقه بشنیم
و به همدیگه حرفای خوب بزنیم
و یادم میاد که به جیمز گفتم جیمز والین باری که دیدمت
میدونی تو همین زندان بود و تو خیلی متعجب بودی
انگار از رو یه سیاره دیگه افتادی اینجا
و تو کل تصورات من از روزنامه نگاری جنگ رو نابود کردی
جیمز رایت فولی، بعدا فهمیدم که تو خیلی زمختی
تو توی ورزش خیلی بدی ولی بعد
تو بیشترین... یادم میاد بهش اینو گفتم
تو رو راست ترین آدمی هستی که دیدمت و هیچ شرارتی توی تو نیست جیمز
تو خوبی خالصی بعضی وقتا هم زیادی خوبی
و منم خیلی خوشحالم که که تو رو دیدم
این شب کریسمس ما بود و وقتی خواستم برم بخوابم
حس میکردم که بهترین کریسمس تمام عمرم رو تجربه کردم
وقتی در ها باز میشدن، حس قوی بود
بهتون امید میداد
و شما میدیدین که واقعا میشه، شما میتونید آزاد بشید
تعدادی کمی قبل از ما آزاد شده بودن
قبل از فرانسویه
و بعد معامله کننده ها، بیتلز
به ما گفتن که "تو چند روز آینده شما آزاد "میشید
و صبح روز بعد اومدن تا ما رو ببرن بیرون
قبل از اینکه از سلول برم بیرون درست قبلش
"بهش گفتم " میبینمت
"و اونم جواب داد " میبینمت داداش
ماها احتمالا خیلی ساده لوح بودیم ولی اعتقاد قوی داشتیم که
ما بیرون همدیگه رو میبینیم
همه ما نقشه های زیادی داشتیم
هربار که به نزدیکان و خانوادتون فکر میکنید
یه حس خیلی بد رو توی شکمتون حس میکنید (فکر کنم دلشوره رو میگه)
:این چیزیه که شما رو تسخیر میکنه
"من میخوام دوباره خانواده م رو ببینم"
من حاضرم همه دار و ندارم رو بدم تا تو این لحظه زندگی کنم
مثل این بود که تو خواب و رویا باشی
خب این موقع بود که من دیگه از کوره در رفتم
یعنی فکر میکردم یه راهی باید باشه تا
بشه با فرانسه و آمریکا حرف زد
دیدیر این همسر من جانه
و انا از من هرچیزی که درباره جیمز میدونم رو خواستن مثل اینکه کی بوده
اونا چی گفتن و منم امیدوار شدم که میتونن یه کاری کنن و
اونا یه کمیته ضد گروگان گیری تو پاریس داشتن
و اونا خیلی برای زمان ارزش قائل بودن و این خیلی تفاوت داشت با چیزی که
من تجربه کرده بودم و پیش خودم میگفتم خدایا یعنی
جیم بقیه، بقیه آمریکایی ها از اینا ارزششون بیشتره، نیست؟
و اون آخرین شبی بود که تو پاریس بودم
و جان باهام تماس گرفت
و گفت دیانا ما یه ایمیل دیگه گرفتیم
و فکر کردم اوه عالیه چی میگه؟
و این موقعی بود که جان رو به مرگ تهدید کردن
اما من و زرنگیم میگفت
که خوشحال باشم چون اونا باما حرف زدن
ما به زور تونسته بودیم یه میلیون دلار جور کنیم
و من مشتاق بودم ازشون چیزی بشنوم چون ما فکر میکردیم
حالا میتونی بهشون زنگ بزنیم و بگیم ما پولو جور کردیم
و من خیلی احمق بودم
ما میدونستیم که پرداخت حق السکوت یا حق گروگان گیری غیرقانونیه
و میدونستیم که این موضوع نباید جلوی ما رو بگیره
فولی ها آماده بود خونشون رو رهن بدن
و هرکاری که میتونن بکنن تا اون پول آماده پرداخت بشه
من کلی فکر داشتم درباره این ماجرا و اینکه دولت
اون کاری که باید میکرده رو نکرده
اگه خوب دقت کنید میبینید که 15 گروگان اروپایی هم بودن که الان
با خانواده هاشون و کسایی که دوسشون دارن هستن
آرزو میکردم که جمع کردن پول رو زودتر شروع کرده بودم
آرزو میکردم که مذاکره کرده بودیم. آرزوی اینکه آخرش یه جور دیگه می بود
وقتی یکی میگه بخاطر پوله. دقیقا با پول هیچ کاری نداره
اونا خیلی ازش دارن
دیگه خط مقدمی نبود به هرحال
و این چیزی بود که ما از تروریسم یاد گرفتیم
خیلی سختتر از حمله به ارتش بود
اما اونا میدونستن با حمله به روزنامه نگار ها
اونا به قلب جامعه ما هجوم میارن
آزادی بیان، و اینکه ما اونا رو متهم میکنیم براشون تهدید به حاسب میومد
اونا از کاری که ما میتونیم بکنیم میترسن برای همین هم
اونا به مردم شمال سوریه ظلم میکنن
یا به مردم مالی
یا تو نیجریه با دزدیدن دخترا و فروختن اونا به عنوان زن و برده
بخاطر اینه اونا نمیخوان ماها خبر منتشر کنیم
این دلیلیه که با ما میجنگن
ماها روزنامه نگاریم. ماها روایت کننده ی جنگیم
ما میدونیم چه خطراتی رو متحمل میشیم
و بدون شک تصمیم میگیریم که انجامش بدیم چون این انتخاب خودمونه
اما ما انتخابمون رو به خانوادمون تحمیل میکنیم
از طرفی با این موضوع کنار اومده بودم که اون رو دستگیر کردن
بخاطر اینکه اون کاری رو میکرد که دوست داشت انجام بده
میدونی به عنوان یه عضو خانواده و یه برادر باید میدونستم که اینو باید بفهمم
مادرم عالی توی نگه داشتن ایمانش عمل کرد
و خیلی سخت تر از توانش عمل کرد
تو این اتفاقی که یه بار افتاد و حس میکرد که اون همین الانم رفته
بعد از اینکه یه گروه از گروگان ها آزاد شدن بیتلز
اونا برگشتن، یه روز بعد
...و اونها
اونا منو جیمز رو میزدن
فکر کنم بهش میگفتن اسب چارلی
وقتی زانوت رو میزاری رو پای اون یکی
و اونا اینکارو با منو جیمز وقتی میکردن که ما مجبور بودیم تو حالت کشیده باشیم
نمیدونم چندبار اینکارو کردن ولی فقط ادامه داشت
تا حالا تو زندگیم همچین چیز دردناکی رو تجربه نکرده بودم
و بعد اونا رفتن
و بعد من افتاده بودم و گریه میکردم و بدنم از درد داشت داغون میشد
و جیمز اون گوشه اون اتاق بود
میدونستم که اونم دقیقا عین من داره در میکشه اما اون
نمیدونم که تو خودش میریخت یا چی ولی
چند دقیقه بعد از اینکه رفتن جیمز بالا رو نگاه کرد و گفت
به من گفت خوبی؟
و من اینجوری بودم که جیمز خفه شو یادمه که بهش گفتم جیمز خفه شو
ازم نپرس که من خوبم خودت میدونی
برای من نگران نباش بهش گفتم برای خودت نگران باش
و بعد دراز کشیدیم تا یکم دردمون کمتر شد
دو یا سه رو بعد اومدن دوباره تو
و این بار بیتلز بهمون گفت که دیگه همه چی عوض شده
و اونا همه غذامون رو گرفتن، بازیهامون رو بیشتر پتو ها رو بردن
و شروع کردن عین باشگاه پلیسا به
هربار که میرفتیم دست شویی با چوب مارو میزدن
ما ترسیده بودیم امیدمون رو از دست داده بودیم
فرقی نمیکرد چی از اون در بیاد تو، شیطان خالص بود
اون 14 روز قبل از اینکه آزاد بشم واقعا بدترین مدت بود
وقتی بقیه آزاد شدن ما شروع کردیم به نامه فرستادن
با کسی که داشت آزاد میشد
اما جیمز.. اون نمیخواست ماها رو ناراحت کنه
و یادم میاد که یه روز دیدم جان و جیمز
اون گوشه دارن باهم حرف میزنن
بعد جان اومد پیش منو گفت دنیل
جیمز ازت میخواد یه کاری کنی
باشه باشه جیمز بگو کارت چیه بعد اون گفت
اوه اگه اگه اگه میخوای نامه ای چیزی ببری بیرون
میدونی اون حرفشو خیلی.. خیلی سریع گفت
مثل اینکه نمیخواست منو ناراحت کنه
کلی راه هست که با این وضع بشه کنار اومد
و جیمز، فکر کنم یکی از دلایلی که جیمز انقدر قوی بود
این بود که اون مدیریت میکرد تا به چیزای خوب فکر کنه
اون نور رو بجای نقاط تاریک میدید
اما جان، اون آدم واقع بینی بود
اون میدونست که وضع بده
اما نامه ای بیرون نیووردم من تو این 14روز خیلی ترسیده بودم
پس تصمیم گرفتم زودتر اونو حفظش کنم
پس من صبر کردم میدونستم که صبح میان دنبالم
یه روز رفت، دو روز رفت
شد چهار روز، پنج روز
لعنتی و وقتی روز ششم صیح از خواب بیدار شدم
و من کل شیو، کل شبو نخوابیده بودم
بخاطر اینکه میترسیدم اونا دارن با من بازی میکنن
بعد جیمز اومد کنار من نشست و بهم گفت
دنیل خوبی؟ و من گفتم که آره آره
و نتونستم حرف رو نگه دارم گفتم لعنتی
من خیلی خیلی ترسیدم خیلی خیلی خیلی الان ترسیدم
نمیدونم چیکار کنم به چی فکر کنم
و اون گفت دنیل خونسرد باش خونسرد باش
همه چی خوب پیش میره تو میری خونه
اونا چند ساعت دیگه میان یا فردا
اما یه چیز رو مطمئن باش دنیل تو میری خونه
یه بار دیگه حس عجیبی بود چون من نشسته بودم گریه میکردم
و یه صحنه ای رو جلوی جیمز درست میکردم
و من داشتم میرفتم خونه
و جیمز دیگه راهی جلوش نبود
جیمز برگشت سمت خودش تو اتاق
ده دقیقه بعد اونا در زدن
و اومدن تو و ازم خواستن که یه پتو بپیچم دور کله م و دنبالشون برم
این آخرین باری بود که که... جیمز رو دیدم
من به دوستان خانواده و کسانی که دوستشون دارم میگم که در برابر قاتلین من بایستند
حکومت آمریکا
هر اتفاقی که امروز برای من میوفته نتیجه مجرم بودن و از خود راضی بودن اوناست
آرزو میکردم که وقت بیشتری داشتم
آرزو میکردم که بتونم خانوادم رو یه بار دیگه میدیدم
اما دیگه عمر من تموم شده
من صدای جیمز رو دوسال بود که نشنیده بودم
میدونی حدس میزنم میتونید توی گردنش تو صورتش ببینید که
چقدر تو اون لحظه قویه
و پیش خودم فکر میکردم که به مادرم زنگ بزنم و
...فقط اون قدرتی که اون داشت و من
میخوام بدونه که حس اون چیزی بود که باعث شد اونو ببینم
من همینجور پیام میدادم که جان حالت خوبه؟
جان حالت خوبه در مورد چیزی که برادرت گفت
و من گفتم درباره چی حرف میزنی؟
من به برادرم جان که عضو نیروی هوایی آمریکاس میگم که
به کارهایی که کردی فکر کن
به زندگی هایی که خراب کردی فکر کن به اون زندگی هایی که از خودمون هم بودن
حتی وقتی که داشت متن رو میخوند اون لحظات آخر هم جسور بود
یعنی خب مسلما من هنوز احساس گناه میکردم درباره
خودم و کارهایی که کردم
ولی مطمئن بودم که اون شکنجه رو تحمل میکنه
جالب تر این بود که منو جان خیلی باهم بحث میکردیم درباره خیلی چیزا
ما خیلی باهم صحبت میکردیم و نتیجش این بود که خیلی بهم نزدیک بودیم
و فکر میکنم که جیم این رو دوست داشت
و میدونی جیمز هم مثل من
اگه کس دیگه ای اونجا نبود این حرفا رو نمیزد
چون نتیجش میتونست آسیب رسان باشه اون هیچ وقت به خودش اهمیت نمیداد
تنها فکرم وقتی درباره جیم شنیدم این بود که چطوری برم خونه؟
من اون هرج و مرج اول که همه اینا پیش اومده بود رو یادم رفته بود
اما آروم آروم کنار هم جمع شدیم
و دقیقا کوچیکترین اتاق رو توی خونه انتخاب کردیم
اما هرکسی انگار روی اون یکی نشسته بود
جیم همیشه دنبال یه راهی میگشت تا مردم رو دور هم جمع کنه همیشه
من واقعا فکر نمیکنم که من
جیمز رو به عنوان یه مرد بشناسم به عنوان به بزرگسال
من اونو از روی دوستاش میشناسم
عین یه مادر برام سخته میدونی وقتی که
بعضی وقتا بجه هات
و این خیلی سخته که میبنی بزرگ شدن
با توانایی های خودشون توی راه خودشونن تو این دنیا
روز قبل از یادبودش
من گفتم لعنتی
حالا گرفتم حالا گرفتم
من همیشه به شوخی میگفتم هی جیم کار گیر آورده
جیم میدونی، برای بازنشستگیت پول جمع کن
و هیچ وقت نفهمیدم که اون میخواد بهم درس بده
جان تو لازمه به بیرون از خودت نگاه کنی
جان همه چیز بدن و پول نیست
درباره اینه چطور عمل میکنی چطوری آموزش میدی
استاد کی هستی
کی تو رو به یاد میاره؟ دربارت چی به یاد میارن؟
جیم جزء اون روزنامه نگار هایی شد که جونشون رو دادن تا حقیقت رو بگن
ما کلا یادمون نبود که کمیته ای تو بیااوکس ممکنه اون نامزد کنه بخاطر
اینکه یکی از اون
دو هزار روزنامه نگاری بود که فوت کردن
خیلی لحظه ی مهمی بود
این جیم بود و باعث شده بود از داخل احساس گرمی بکنم
اون به عنوان یکی از اونا پذیرفته شده بود
اون واقعا یکی از ارکان اصلی بود
من بدون اون نجات پیدا نمیکردم
فکر نمیکنم جیم میخواست یه قهرمان بسازه
اون اینجوری فکر نمیکرد. اون فقط به کارش فکر میکرد
اون آدم خوبی بود و میخواست به عنوان یه آدم خوب هم زندگی کنه
و مثل اونا هم مرد
و این تفاوت با جیم بود
اون مثل شما بود مثل من تا وقتی که تست شد
این از کجا اومده برایان نمیدونم
بخاطر اینکه تو نمیتونی اینو بفهمی
باید یه نیروی قوی درونی داشته باشی تا بتونی اینکارو کنی
ما جسم رو همونجوری شناختیم که دنیا شناخت
اون واقعا یه آدم برای دیگران بود
آشکارا شاهد مرگ جیم بودن یه پیام رو به همه ما رسوند
و من.. به نظرم جواب ما باید این می بود
دوستان زیادی از دست دادیم و اینو فهمیدیم
مردم الان روی هدف برای روزنامه نگارها بیرونن
ما باید با عکسها و کلماتمون بجنگیم و جواب بدیم
من فقط.. نمیخوام بزارم اونا ببرن
فضایی که رسانه نتونست پوشش بده یا نخواست
فقط گیج خوردن بود کاملا گیج خوردن بود
چیزی حدود 94 درصد مردم آمریکا از مرگ جیم ترسیده بودن
و اینکه چطور مرد و این دومین اتفاق پربازید
تو تاریخ آمریکا بعد از 11 سپتامبر بود
اون باید ترسیده باشه، یعنی اون اونجا بود تا با مردم سوریه صحبت کنه
و این نتیجش بود
جواب شما به مردمی که میگن جیم نباید میرفت اونجا چیه؟
جواب من اینه که شما روزنامه میخونید؟ تلویزیون نگاه میکنید؟
شما لازم دارید که یکی اون خبرها رو براتون بیاره دیگه
اگه براتون اهمیت داره که تو سوریه چه اتفاقی داره میوفته پس نباید اینو بگید
اوه اون چرا اونجا بود؟
چطوری حتی میدونید اونجا کجاست وقتی اونم جیم بهتون گفت
من فیلم رو یادمه صحرا بود
و پشت سر میتونستید ببینید که صحرا متوقف شده
و اونجا رود فرات بود
پس من به چیزی که از جیمز میشناختم رجوع کردم
من 100 درصد مطمئن بودم که
حتی اون موقع که میدونست کشته میشه داشته از منظره لذت میبرده
اون عین یه مرد آزاد مرد نه عین یه گروگان یا برده
و این فرق بین من و جیم بود
من آخرش آزاد شدم
اما اون رها شد
و وقتی به مراسم خاکسپاری جیمز رفتیم همه چیز از اول یه جور دیگه شروع شد
این حقیقت که من برنامه ریزی کردم که با جیمز خداحافظی کنیم اونم با
تمام کسایی که دوستشون داره خیلی قدرتمند بود
یادم میاورد که چقدر مهم بوده که
جیمز اون نامه رو به من داده
خانواده و دوستان عزیزم یادم میاد که با پدر به فروشگاه میرفتم
یه به یک دوچرخه سواری طولانی با مادر
یاد اون همه لحظات خوب کنار خانواده افتادم که منو از رنج این زندان راحت میکرد
رویای خانواده و دوستان منو از اینجا میبرد و قلبم رو پر از شادی میکرد
میدونم که به فکر من هستید و برام دعا میکنید و من خیلی ازتون ممنونم
من همتون رو موقع عبادت حس میکردم. دعا میکردم براتون که قوی و معتقد بمونید
من واقعا حس میکردم میتونم شما رو حتی تو این تاریکی موقع عبادت حس کنم
من زیاد درباره خواهرام و برادرام فکر میکردم
یادم با مایکل تو تاریکی گرگ بازی میکردیم
و کلی ماجراجویی ها دیگه
به گرفتن متی و تی دور آشپزخونه فکر میکردم
فکر کردن بهشون منو خوشحال میکنه
اگه پولی توی حساب بانکیم مونده
میخوام که به مایکل و متیو برسه
من خیلی بهت افتخار میکنم مایکل
و ازت بابت تمام خاطرات خوب بچگی ممنونم
و از تو و کیتی برای خاطرات بزرگسالی
و جان بزرگ چقدر خوشحال بودم از دیدن تو کرس تو آلمان
ممنونم که به من خوش آمد گفتین
من خیلی درباره رو رو فکر کردم و اینکه جک چه شکلی شده
امیدوارم که شخصیتش مثل شخصیت رورو بشه
خب مارک و کیسی چه اسمی رو به پسرتون میدید؟
جیمز مایکل فولی- جیمز مایکل فولی-
و مارک خیلی بهت افتخار میکنم داداش
بهت فکر میکنم که رفتی سواحل غربی و اسنوبرد سواری میکنی و اردو زدی
و مخصوصا یادم میاد که رفتیم به باشگاه کمدی تو بوستون باهم
اون بغل بعدش همه اینا بهم حس امیدوار بودن میداد
کتی بهت افتخار میکنم تو قوی ترین همه ماها بودی
فکر میکنم که تو خیلی تلاش میکنی و به مردم به عنوان یه پرستار کمک میکنی
من دعا میکنم که بتونم بیام عروسیت و الان شبیه گرمی حرف میزنم
گرمی داروهات رو یاد نره و مثل همیشه برقص و راه برو
برنامه دارم وقتی اومدم خونه ببرمت بیرون مارگاریتا
قوی بمون چون بهت نیاز دارم تا دوباره زندگیم رو به دست بیارم
جیم
ترانه تیتراژ پایانی این مستند نامزد جایزه اسکار شد
ترانه ی قشنگیه، پیشنهاد میکنم یه بار گوش بدید
* اگه من چشمام رو ببندم *
* روح من میتونه ببینه *
* و یه جا کنار میز هست که *
* تو برای من نگهش داشتی *
* هزاران مایل راه هست *
* بین دریا و خشکی *
* من امیدوارم امروز *
* تو دعامو بشنوی *
* و بعضی وقتا من اونجام *
* اما اینجا یه کف سیمانیه که من سرم رو میزارم *
* و اگر چه دیوارای این زندان مثل خاک سردن *
* اما یه روزنه نور هست که من روزهام رو بشمرم *
* پس نا امید نشو *
* روی صندلی خالی *
* بعضی وقتا من اونجام *
* بعضی روزا من قوی ام *
* بعضی روزا ضعیف *
* و روزایی که شکستم به سختی میتونم صحبت کنم *
* اون جا توی مغزم *
* جایی که فکرهام هنوزم میچرخن *
* بعضی وقتا میام خونه *
* وقتی که زمستون بیاد و درختا خشک بشن *
* و تو به بیرون نگاه کنی و فقط تاریکی باشه *
* خب من همیشه برای هر وعده دیر میکردم بیام *
* اما تو جامو نگه میداشتی *
* روی صندلی خالی *
* و بعضی وقتا من اونجام *